Michał Matuszak - Bez wytchnienia, czyli wojna o pokój

Recenzja polskiej literatury współczesnej

Adam, młody polak, który żyje w państwie katolickim, od dzieciństwa uczony jest nienawiści do ludzi innych wyznań. Rada, która rządzi polskim państwem katolickim inwigiluje każdy ruch swoich obywateli, usuwając niewygodne elementy ze społeczeństwa. Czy istnieje możliwość innego wyboru? Czy jest coś poza tym co mówi Rada? Czy to co mówi Rada jest rzeczywiste? Na te pytania odpowie wam Adam.

Na początku jest początek.

Raczej to oczywiste. I ten oto początek mnie bardzo zmylił. Czytając opis książki, jakoś w ogóle nie mogłam dopasować realiów do zaistniałej sytuacji. Opis bunkra powstałego w piwnicy oraz szczegóły dotyczące walk, od razu zasugerowały mi II Wojnę Światową. Dopiero kolejne rozdziały przestawiły moje myślenie na czas współczesny. Byłam bardzo zaskoczona, ale pozytywnie. Coś nowego. Widać, że autor nie trzyma się ustalonych schematów, które nudzą czytelnika.

W każdym z nas jest coś z buntownika.

Wiecie dlaczego, bardzo dobrze czytało mi się tą książkę? Tak, wiem, nie wiecie póki wam nie powiem. Już mówię – czytało mi się ją bardzo dobrze, ponieważ utożsamiałam się z głównym bohaterem. Wiem, że każdy z nas ma różne poglądy religijno – polityczne, ale czy przypadkiem w tym właśnie okresie, nasz kraj nie staje się krajem katolickim. Religia nie powinna być polityką. Niestety, to co się dzieję pokazuje nam, że niedługo my, obywatele państwa polskiego, będziemy musieli schodzić do podziemi, aby mówić głośno o tym, o czym się myśli.

Jest jeszcze coś. Czy nie jest tak, że każdy z nas, w życiu się wobec czegoś buntuje? W każdym z nas mieszka taki mały buntownik. Jedni mają taką charyzmę, że bez problemu potrafią to uzewnętrznić, ale większość z nas zgadza się na niegodziwe stawki za ciężką pracę, nie potrafi przeciwstawić się mężowi, zgadza się na nadgodziny w firmie. Dzięki naszemu Adamowi, każdy z nas mógł się poczuć troszkę lepiej. Popieramy go przez całą jego wędrówkę, aż do końca. Razem z nim walczyliśmy w usłużniej sprawie.

Na końcu jest koniec.

Ale za to jaki! Mieścić kiedyś tak, że zakończenie książki tak wami wstrząsnęło, że mieliście ochotę napisać do autora, domagając się wyjaśnień? Nie odpowiadajcie, wiem, że tak. Ja nawet, to zrobiłam. (No może nie domagałam się wyjaśnień, a raczej grzecznie zapytałam). Bo przecież takich rzeczy nie robi się czytelnikowi.

No nic. To jedynie pokazuje, że autor nie idzie utartymi ścieżkami, ale wyznacza nowe, świeże i całkowicie jego.

I zakończenie bardzo dobre.

Cudze chwalicie.

No może nie tak do końca, ponieważ równie łatwo przychodzi nam chwalenie Katarzyny Bondy czy Remigiusza Mroza, jak zagranicznych autorów. I oczywiście nie ma w tym nic złego, ale smutne jest, że jest całe mnóstwo innych polskich autorów, którzy tworzą piękną literaturę nie zdobywają należytego rozgłosu.

Recenzja powstała dzięki autorowi - Michałowi Matuszak

Zapraszam na fanpage autora: https://www.facebook.com/Micha%C5%82-Matuszak-strona-autorska-296864180794865/