Sofie Sarenbrant - 36 tydzień, czyli powoli do brzegu.

Recenzja kryminału 36 tydzień autorstwa Sofie Sarenbrant.

Książka opowiada o dwóch parach, które spędzają razem wakacje. Jest już to ostatni tydzień letniego wypoczynku a obie kobiety spodziewają się dziecka. Stąd tytuł 36 tydzień. Po jednym z nieudanym pobycie w pobliskim PUB’ie jedna z kobiet znika. Sprawą szybko interesują się media i oczywiście policja, która musi się śpieszyć, ponieważ stan kobiety jest poważny.

Tytuł Oryginału - Vecka 36

Data Wydania - 30 Czerwca 2012

Liczba Stron – 288

To nie jest kryminał. Jest to opowieść o niewiernym mężu, narodzinach dziecka przyjaciółki, wstrętnej matce, ale na pewno nie opowieść kryminalna. Nie trzyma w napięciu. Nie ma żadnej zagadki do rozwikłania. Jest nijaka. Średnia w swojej średniej istocie.

Wkurzające postacie.

Jestem osobą emocjonalna i jeśli coś czytam, to staram się towarzyszyć bohaterom powieści. Tu postacie bardzo mnie drażniły. Nie potrafiłam jakoś polubić nikogo – oprócz policjanta. Tu ewidentnie występuje dobry glina. Jest rzeczowy, nie rozdrabnia się na dziesięć i jest po prostu prawdziwy. Bardzo dobrze czyta się o nim fragmenty, ale.

Literatura skandynawska.

Ostatnio zastanawiałam się czy w krajach skandynawskich jedyną rzeczą służącą rozrywce jest opisywanie zbrodni. Gdzie się nie rozejrzysz tam skandynawski kryminał. Ja kocham kryminały, ale już mi oczy krwawią o tych lekko obyczajowych tekstów, bez większego sensu. Książka jest bardzo rozciągnięta, ponieważ pomysł był, ale na jakieś pięćdziesiąt stron. No, czym trzeba było zapełnić pozostałe dwieście trzydzieści osiem stron, wiec zapełnione zostały niczym.

Na zakończenie - zakończenie.

I to jest moim zdaniem jedyny powód, dla którego warto sięgnąć po tą książkę. Mimo iż książka kończy się dość przewidywalne, to zakończenie naprawdę mi się podobało. I to wcale nie dlatego, że w końcu ta długa opowieść dobiegła końca, ale dlatego, że zakończenie jest dobre.

Zła siostra.

Do tego młodsza. Książka o zgrozo doczekała się kontynuacji, ale powiem wam szczerze, że jest w podobnym mozolnym stylu, bez wartkiej akcji. Niestety.